de vrienden van de vriendin

de natuur is heel mooi en vredig, zei hij
dat zal, maar wat is het, vroeg zijn vriendin
wel, al die vogels met enkelbanden, die
doen geen kwaad meer, die pikken je niet
ze leven in het schemergebied van beschaving
en onthutsing – da’s toch mooi of niet dan

kort daarna reisde zij af naar iemand met verstand

de sterrenhemel geeft me een gevoel van nederigheid
waarom dat dan, vroeg de juist aangetreden vriendin
die onmetelijke ruimte, die sterren, er is zoveel dat
wij nog niet kennen, de stilte, de zwarte gaten
en dan de planeten met hun mysteries en dat alles
in zo kleurige wolken levensecht weergegeven, ja

na één keer neuken gaf zij zijn staf maar door

want neuken is de leukste dat er is, meende hij
vind je? reageerde zij verrast, je meent het!
en ze wachtte een verder fysieke of verbale
explicatie maar niet af

en vlinderde verder fladder fladder

politiek heb ik niet zo’n ideeën of een visie
je bent dus rechts, concludeerde zijn vriendin
dat zou ik niet zeggen, ik ben voor het milieu
in alles ben ik groen, tot aan m’n onderbroek
en ik rijdt in een elektrische auto…

wat bijzonder, dacht zij en sloop uit zijn leven

ik ben advocaat van de zachte soort
interessant, meende zijn nieuwe bruid
ik doe padden, eekhoorntjes, een enkele fuut
soms ook een arme verdwaalde pro deo
maar voor boeven voel ik mij te goed

doei, meende zij
(etcetera)