met werkloze handen

terwijl ik wacht met werkloze handen
zuigend aan de lucht die mij omringt
houdt de plompe aarde mij aan banden
zoals het vlees en bloed dat dwingt

ik zou graag naar de einder reizen
verkleed als wervelwind of storm
zonder dat passen de richting wijzen
in een moeiteloos ongebonden vorm

maar bij de oase die zich vrijheid noemt
daar moet men zichzelve tol betalen
geen fabels zijn er meer beroemd
dan die die van de woestijn verhalen

dus turf ik tekens aan mijn muren
van de dagen en nachten die mij blijven
waarin de aarde mijn huid zal schuren
en arbeid van mijn handen beklijven