de doden die ik sterf

mijn sterven begon direct na mijn geboorte
op een paar honderd kilometer naast mijn wieg
slachtte men communisten, zigeuners, joden
krampachtig over mij heen gebogen
probeerde het bezoek mij te verleiden
tot een kirretje of lach

ik was te jong om alle doden bij te houden
maar ik voelde ze als steken in mijn zij
Korea, Indonesië, en al die landen waarheen
mijn postzegelverzameling mij leidde

de moordpartijen van Uncle Sam
in Laos, Cambodja en Vietnam
ontwrichtte mijn wereldbeeld van goeden
en van kwaden en transformeerde het al snel
tot de eenvoud van een economisch spel

zo onbekend zijn de doden vaak
dat zij heel eenzaam sterven
ik ken de plek en plaatsen niet
van hun laatste woord of wens
maar ik voelde in mijn lijf de pijn
van hun te vroege heengaan
- er sterft in mij een stukje mee

in Rhuanda stierf ik in twee weken tijd
aan tweehonderdduizend wonden