allenigheid

plotseling heeft niets meer echt belang
het verzetten van je voeten geeft gedrang
je leest een boek als keek je naar 't behang
en tenslotte, geef 't maar toe, je bent bang

haar ontbrekend klankbord geeft je stem geen gong
niet slechts je oren missen de streling van haar tong
zonder haar kameraadschap leef je op één long
op een durig ritme mis je de melodie die zij zong

dit eenzaam ongemak zal snel verleden zijn
weldra sluit je haar weer in de armen dijn
en maken jullie plannen vol doezelige wijn
de reis is steeds weer langer dan 't refrein