de weg weg

eerst verdwenen de vluchtstroken
gestaag brokkelden ze af
maar er bleef nog 't verre uitzicht
de gebutste vangrail roestte weg
tussen het tweebaans heen en weer

toen begonnen de bermen te overheersen
met eenvoudig gras en onkruid begon het
maar ras stonden daar treurige bomen
met takken laag neerhangend, opspringend
tegen bumper, voorruit en gouden antenne
de rijbanen versmolten om het woekeren
vrij baan te geven
de middenstreep verdween

moet ik nog zeggen dat het asfalt een en al gat werd?
dat de zijkanten werden weggereden?
dat er gras in naden en spleten groeide?

ja, zó verengde de weg
dat nog slechts lopen mogelijk was
de weg meermaals onderbroken door beekjes
die hun eigenlijke bedding hervonden
waar ik nog kwam waren de huizen vervallen
de winkels gesloten, de riolen open
er was slechts een stalletje met souvenirs
waar de oude glorie als verstofte kitsch overleefde
van daar af was de weg nog slechts een kronkelend pad
kuilen en plassen leidden door de oprukkende vegetatie

moet ik nog zeggen dat ik zelf vegetatie werd?
dat mijn voeten nog slechts tastten naar
de vage sporen van voorgangers in dit verval?